คำว่า "Pen" ในภาษาอังกฤษ มีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า Penna ที่แปลว่า "ขนนก" เพราะปากกายุคแรกๆ นั้นทำมาจากขนนกจริงๆ 

        ส่วนใหญ่มักเป็นขนห่าน ขนนกยูง หรือขนหงส์ ใช้จุ่มด้านโคนแข็งลงในหมึกแล้วเขียน

        หลังการปฏิวัติโลหะ ในช่วงปี 1820–1830 เกิดการปั๊มหัวปากกาที่เรียกว่า ปากกาคอแร้ง ในรูปแบบอุตสาหกรรม นำมาสวมเข้ากับด้ามไม้หรือโลหะ แก้ปัญหาเรื่องต้องเหลาปลายปากกาบ่อยๆ แต่ยังต้องจุ่มน้ำหมึกเพื่อเขียนเหมือนเดิม

        เกิดเป็นคำถามที่ว่า ถ้าเราเก็บน้ำหมึกไว้ในด้ามปากกา จะเขียนได้นานและสม่ำเสมอขึ้นหรือไม่

        ซึ่งเกือบ 50 ปีต่อมา Lewis Waterman จึงได้จดสิทธิบัตรระบบป้อนหมึกที่ควบคุมแรงดันอากาศได้สำเร็จ ทำให้หมึกไหลสม่ำเสมอขณะเขียน เรียกว่า ปากกาหมึกซึม ซี่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของความประณีต ภูมิฐาน และสง่างาม ก่อนจะพัฒนามาเป็นหัวปากกาที่มีลูกกลิ้งขนาดเล็กช่วยให้ลายเส้นสม่ำเสมอยิ่งขึ้น เรียกว่า ปากกาลูกลื่น และกลายเป็นเครื่องเขียนมาตรฐานในหลายยุคสมัยต่อมา

        ปัจจุบันปากกาพัฒนาไปในหลายรูปแบบ แม้แต่ปากกาสไตลัส ที่ไม่มีน้ำหมึก แต่ทำหน้าที่เปลี่ยนแรงกด ลาก ให้กลายเป็นลายเส้น ตัวพิมพ์ ส่งข้อมูลไร้สายเข้าสู่อุปกรณ์ดิจิทัลได้โดยตรง

        จากขนนกถึงสไตลัส ปากกาก็ยังคงทำหน้าเครื่องมือบันทึกความรู้และความทรงจำของมนุษย์อย่างเข้มแข็งไปเคยเปลี่ยน